Welkom in het nieuwe jaar! We blikken nog even terug op de Themadag Euthanasie van afgelopen november, en lichten er een aantal onderdelen uit. Mascha Mos verzorgde voor het tweede jaar de workshop Peersupported Open Dialogue. Deze workshop was een jaar eerder goed ontvangen en werd als waardevol beschouwd, daarom werd deze dit jaar weer aangeboden. Mascha blikt terug:

Reflectie op Peersupported Open Dialogue (POD) workshop op de Themadag Euthanasie 21 november 2025 door Prelum en Thanet

De workshop bestond uit een open dialoog, begeleid door 2 POD hulpverleners,  met een groep van 4 psychiaters die vertelden over wat ze beleven aan het bieden van hulp bij zelfdoding of uitvoeren van euthanasie en aan het zich verhouden tot het aangaan van deze trajecten. Over de twijfel die er in alle fases is en achteraf ook kan zijn.

Het is elke keer weer indrukwekkend om te merken dat we middels POD zo snel tot een vertrouwelijk gesprek komen over dit emotioneel, existentieel en moreel ingewikkelde thema.

Het volgen van de wet- en regelgeving en de richtlijn is één  ding, maar daarnaast speelt er nog veel meer.

Wanneer doe ik het goede? Deze vraag komt in vele vormen terug. Aan de ene kant ervan overtuigd raken dat het besluiten tot uitvoering het goede is en aan de andere kant dan toch ook nog weer vraagtekens zetten bij de eigen motivatie, bij de mogelijkheid om het niet te doen bijvoorbeeld als de relatie met familie erg ingewikkeld is, of je jezelf door een emotionele blokkade moet “breken”.

Hoe om te gaan met de dankbaarheid van nabestaanden? Is dat steunend en mag je dat zo ervaren of is dit ongepast of niet professioneel, omdat dit los moet staan van het besluit tot uitvoering? En mag je überhaupt steun van de familie krijgen of accepteren in dit emotionele en intieme proces? Of moet je daar ook professioneel wat afstandelijk blijven?

Het samen meemaken van zoiets intiems en onbevattelijks als mens, naast de rol als uitvoerder, is soms verwarrend, maar vaak ook een waardevolle ervaring.

En mag je dit als waardevol en intiem ervaren? Of is dit ook ongepast en niet professioneel?

Het bleek dat de betekenis van de euthanasie naderhand nog wat kan verschuiven. Als er dan belangrijke waarden in het gedrang komen, dan is er sprake van morele stress, of zelfs van morele verwonding. Het weer in verbinding brengen met de waarden die geleid hebben tot het moeilijke besluit om het euthanasietraject aan te gaan, verdient de aandacht voor een goede verwerking.

Het was wederom waardevol om op deze manier in gesprek te komen over dieperliggende overwegingen dan de meer rationele over de zorgvuldigheidseisen van de wet.

Reflecterend kom ik er steeds meer achter dat we als psychiaters/artsen de neiging hebben om niet goed genoeg voor onszelf hierin te zorgen.

Laten we in het hele debat de zorg voor de artsen/ psychiaters die dit aangaan goed in beeld houden en zo mogelijk beter vorm geven.